پرواضح است كه سهم ما در پيشرفت بيوتكنولوژي و بهره برداري از نتايج علمي آن ، در مقايسه با اهميت كشورمان در سطح جهان و امكانات بالقوه آن بسيار ناچيز است كه در شأن ايران و انقلاب اسلامي ما نيست . اما اين سؤال مطرح است كه چرا كشور ما تا كنون در اين زمينه موفق نبوده است ؟ يكي از دلايل عمده اين امر عدم برخورداري از ساختار مناسب تحقيق و توسعه و جايگاه تحقيق دركشور ماست . دومين و مهمترين عامل بازدارنده ، عدم استفاده بهينه از نيروي انساني ، تجهيزات و امكانات موجود در كشور است .
در روزهاي پاياني قرن بيستم و شروع قرن بيست و يكم ، پيشرفت علم و تكنولوژي چهره اي جديد بخود گرفته است كه از ويژگي هاي دوران “ فراصنعتي “ است . اكنون ديگر يافته هاي علمي يا اختراعات ثبت شده جديد كه به بازار جهاني راه مي يابند به بيش از يك يا دو مركز علمي يا چند پژوهشكده متعلق مي باشند . به بيان بهتر شايد مي توان گفت كه ديگر دوران شكوفائي يك فرد يا مركز به تنهايي بعنوان چهره علمي ملي به پايان رسيده است و موفقيت تنها در گرو همكاريهاي گروهي قابل دستيابي است . با توجه به اين موقعيت ، تفكر ايجاد شبكه بيوتكنولوژي كه از طرف معاونت محترم پژوهشي وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشكي اعلام گرديد ، ما را بر آن داشت كه اين مهم را پيگيري كرده و با استفاده از پتانسيل هاي داخل كشور اقدام به ايجاد شبكه بيوتكنولوژي پزشكي نمائيم . اميدواريم كه با حمايت از اين تفكر بتوان از نيروي انساني ، تجهيزات و امكانات موجود در قالب يك حركت گروهي و شبكه اي در راستاي امنيت بهداشتي كشور گام مثبتي برداشته شود....بازگشت>>